Βηρυτός

Είδος: Κατασκοπική, 2018

Διάρκεια: 109 λεπτά

Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ

Σκηνοθεσία: Μπραντ Άντερσον

Παίζουν: Τζον Χαμ, Ρόζαμουντ Πάικ, Σι Γουίγκαμ

Καταλληλότητα: Από 12 ετών

Υπόθεση:

Δύο μυστικοί πράκτορες της CIA (Rosamund Pike, Dean Norris) αναθέτουν στον Mason Skiles (Jon Hamm), έναν πρώην Αμερικανό διπλωμάτη, να επιστρέψει στον Λίβανο μετά από δέκα χρόνια, για να διαπραγματευτεί τη ζωή ενός φίλου του. Τίποτα δεν είναι όπως το θυμόταν και εκτός από τα φαντάσματα του παρελθόντος, ο Mason βρίσκεται αντιμέτωπος με αποκαλύψεις που αφορούν τις προθέσεις του ισραηλινού στρατού, επικεφαλής Αμερικανών πολιτικών, της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και διεφθαρμένων γραφειοκρατών.

Η ταινία είναι ένα πολιτικό θρίλερ που ξετυλίγεται δεκαετίες πριν, αλλά αφορά το σύγχρονο κοινό, καθώς διαδραματίζεται με φόντο την τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή και δίνει τα ηνία σε έναν διαχρονικό ήρωα που αναζητά την ειρήνη. Η ιδέα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά, όσο μικρή κι αν είναι, υφαίνει μια κλασική ιστορία. Η ταινία προσκαλεί το κοινό να ζήσει την εμπειρία μιας εξωτικής τοποθεσίας σε μία ιστορία με πολλές δόσεις ίντριγκας. «Έχουμε δημιουργήσει έναν καπνισμένο, βρώμικο, σκονισμένο αλλά και γοητευτικό κόσμο» επισημαίνει ο Anderson. «Θέλω οι θεατές να νιώθουν ότι μεταφέρονται αλλού για λίγο.

Αν οι άνθρωποι φύγουν με ερωτηματικά για την ανάμειξη της Αμερικής στη Βηρυτό τη δεκαετία του ’80, αυτό θα είναι σπουδαίο. Αν η ταινία οδηγήσει κάποιους να μάθουν περισσότερο για εκείνη την εποχή, αυτό θα είναι καταπληκτικό. Αλλά έχει να κάνει και με την απόλαυση της ταινίας, το να μπει το κοινό σε αυτόν τον κόσμο, με όλη του την αλλόκοτη δόξα. Για μένα, αυτό είναι πραγματικά ενδιαφέρον».

Η πρόθεση του χαρακτήρα να ανοίξει διάλογο είναι σε αντίθεση με το σύγχρονο πολιτικό κλίμα παρατηρεί ο Hamm. «Όλα είναι πολωμένα πια. Φοβάσαι να πεις κάτι γιατί μπορεί να προδώσεις το κόμμα σου ή την πατρίδα σου ή τη θρησκεία σου» παρατηρεί ο ηθοποιός. «Είναι σαν να βλέπουμε τα πάντα σε άσπρο ή μαύρο, αλλά ο κόσμος δεν υπάρχει σε αυτή τη χρωματική παλέτα. Αν δεν μιλάμε, δεν αγωνιζόμαστε, τότε τα πράγματα δεν προχωράνε. Οπότε αλήθεια, αυτό είναι το μήνυμα που ελπίζω να πάρει ο θεατής. Αντί για πόλεμο, ίσως οι λέξεις είναι κάπως καλύτερες».